Communication Models

ناراستی آدم رابهبهبوهه ی جنگل ابهام می برد! آدم رابه سمتپرتگاهی در بلندترین ِکوه ها و دامنه ها سوق می دهد و به یک باره در دستانی از هیچمی سپارد. هیچ گاه نخواهی فهمید لبخندیو اشکی، درود یا بدرودی، نگاه یا صدایی را... و این حقیقت محبوس ِمیان بود و نبود. میان فهم و نفهمیدن ها... میان راه های نرفته و رفته! میان حرف های زده و نزده! و ناراستیمسیر ایمن سبزه زار را به نسیم فراموشی می سپارد ودشت ایمان، دوستی و دوست داشتن، و عشق را...گم می کند. ما آدم ها چه بی رحمیم... و چه خوش خیال! که انگار می کنیم در این همه محو، در این همه ابهام و این همه ابر، خوشبختزندگی "خواهیم" کرد! ...

ادامه مطلب